dachów oraz sposoby ich wykonania powinny zmierzać do jak najlepszego spełnie­nia tej roli. Z tego względu należy w miarę możności unikać wszelkiego ro­dzaju attyk i innych rozwiązań dachowych, w których ściany są wyprowa­dzane ponad pokrycie dachowe; stanowią one zawsze groźbę zacieków i ni­szczenia konstrukcji dachowej. Nieodzowny wyjątek powinny tu stanowić jedynie mury ogniowe wyprowadzane ponad dach. Ze względu na należytą ochronę ścian dachy z okapami należy uznać za bardziej prawidłowe, ani­żeli dachy z gzymsami. Odnosi się to szczególnie do przypadków, gdy ściany są wykonane z materiałów wrażliwych na wilgoć, a więc z materiałów po­chodzenia roślinnego (drewno, wióry, trociny, słoma, trzcina) oraz wszelkich materiałów lekkich i bardziej porowatych; w tych przypadkach szerokość okapu powinna wynosić co najmniej 40 cm. Najczęściej stosowane typy dachów Przykłady ukształtowania połaci dachowych w dachach o bardziej skom­plikowanym rzucie poziomym, przy zachowaniu jednakowego kąta nachy­lenia wszystkich połaci, pokazano na W takich przypadkach rzut budynku traktuje się jako złożony z szeregu prostokątów, dla których to przez stosowanie stolców dachowych stanowiących ramy słupowo-płat-wiowe, a ustawionych pionowo lub pochyło na belkach głównych (tramach) lub też zawieszanych na zastrzałach, które przenoszą obciążenia na dogod­niejsze miejsca (w pobliżu podpór dachu). Powiązanie słupów i płatwi mie­czami tworzy jednocześnie usztywnienie więźby dachowej w kierunku po­dłużnym. Przyjmuje się, że wiązary dachowe powinny być rozstawiane w odległości ok. 4 m. Słupy powinny być ustawiane względem podpór dachu w odległości nie większej niż 1,5 m. Słupy pionowe powinny mieć przekrój kwadratowy, słupy pochyłe i zastrzały — przekrój prostokątny. Miecze stosuje się o dłu­gości ok. 1 m i nachyleniu 45°. Rozstaw krokwi wynosi 0,8-5-1,10 m, a ich wolna rozpiętość nie powinna przekraczać 3,5 m. Najprostszy typ dwuspadowej siodłowej konstrukcji dachowej — to dach bezstolcowy krokwiowy Każda belka stropowa połączona w trój Ukształtowanie połaci dachowych o jednakowym kącie nachylenia . Dach bezstolcowy krokwiowy Dach bezstolcowy jętkowy znaczą się kolejno (odrębnie) połacie dachowe, a w końcu oznacza się linie ich przenikania. Nachylenie połaci dachowych zależy od rodzaju pokrycia dachowego i jest określone normą PN-73/B-02361.Dolny otwór kanału należy zaopatrzyć w klapę obrotową, umożliwiającą re­gulację przepływu powietrza. Klapę wy­konujemy w taki sposób, aby po cał­kowitym jej zamknięciu pozostała szcze­lina szerokości 4-6 cm, przez którą powietrze będzie stale odprowadzane. Ponad dachem na końcu kanału wy­wiewnego robi się wywietrznik nakry­ty daszkiem, zwany deflektorem. Roz­różniamy dwa zasadnicze rodzaje wy­wietrzników: % wywietrzniki zwykłe, powszechnie sto­sowane, które składają się z czterech słupów osadzonych w narożach kanału, podtrzymujących daszek tego rodzaju wywietrzniki stosuje się jeżeli wysokość kanału wyciągowego jest mniejsza niż 3 metry, 4) wywietrzniki zwiększające ciąg po­wietrza, wykorzystujące siłę wiatru; speł­niają one częściowo rolę wentylatorów mechanicznych; należy je stosować głównie w budynkach ze stropami i wtedy, wego nie powinien być mniejszy niż gdy wysokość kanału wyciągowego jest 35*35 cm. większa niż 3 metry Wielkość przekroju poprzecznego i licz- Przekrój poprzeczny kanału wyciągo- ba potrzebnych kanałów wyciągowych Ocieplenie budynków mieszkalnych Jednorodzinne budynki mieszkalne na wsi są to najczęściej budynki parterowe, ogrzewane okresowo piecami. Straty cie­pła w takich budynkach są bardzo duże, gdyż każda izba mieszkalna ma duże „zimne" ściany zewnętrzne, strop, nad którym znajduje się nie ogrzewane pod­dasze, i podłogę, pod którą znajdują się również nie ogrzewane piwnice lub fundamenty. Natomiast takie same izby mieszkalne w budynkach wielokondy­gnacyjnych mają tylko jedną ścianę zew­nętrzną, a stropy znajdują się nad i pod pomieszczeniami ogrzewanymi (z wy­jątkiem izb mieszkalnych znajdujących się w narożach budynku i na ostatniej kondygnacji). Z tych powodów ściany zewnętrzne, stropy i podłogi w parte­rowych budynkach mieszkalnych powin­ny mieć lepsze właściwości termoizola­cyjne niż te same elementy w budynkach wielokondygnacyjnych. W praktyce ściany zewnętrzne w budyn­kach parterowych wykonanych na wsi mają tę samą grubość co budynki wie­lokondygnacyjne wykonane z tych sa­mych materiałów, a ich ciepłochronność jest mniejsza wskutek stosowania do murowania zimnych zapraw (zaprawy cementowe i cementowo-wapienne). W rezultacie następuje przemarzanie ścian w miejscach pionowych i poziomych spoin między cegłami lub blokami ga-zobetonowymi.