Wiadomości ogólne. Drewno zaraz po ścięciu jest mokre i w takim stanie nie może być użyte do budowy. Wilgotne drew­no jest bardzo nietrwałe, łatwo pęka, odkształca się i paczy. Każ­de drewno przeznaczone do budowy powinno być odpowiednio przesuszone. Proces suszenia dokonywany może być sztucznie lub naturalnie. Sztuczne suszenie odbywa się w specjalnych suszarniach. Suszenie naturalne jest znacznie tańsze, lecz trwa stosunkowo długo, bo od kilku miesięcy do kilku lat. Najdłużej suszy się drew­no twarde i grube. Suszenie naturalne odbywa się w sposób na­stępujący. Na otwartym powietrzu układa się drewno w stosy, najlepiej na słupach betonowych wysokości minimum 30 cm po­nad ziemią. Każdą warstwę drewna przekłada się w kilku miejs­cach wysuszonymi listwami podkładowymi. Dla zabezpieczenia od opadów stos należy przykryć od góry pełną warstwą desek. Drew­no, zwłaszcza dębowe, lepiej suszy się w szopach lub w innych pomieszczeniach pod dachem. Drewno przepiłowane w tartaku nazywa się tarcicą. Rozróżnia­my 2 rodzaje tarcicy: nieobrzynaną i obrzynaną. Nieobrzynana tar­cica ma obrobione piłą dwie płaszczyzny i czoła, natomiast oba boki są nieobrobione. Tarcica obrzynana natomiast ma obrobione płaszczyzny, boki i czoła. pod względem jakości tarcicę dzielimy na 6 klas. Im niższa liczba klasy, tym drewno jest wyższej jakości (tarcica należąca do I klasy jest najwyższej jakości). Często zdarza się, że klasy są łączone w grupy klas, np. I/III, co oznacza, że dana tarcica posiada cechy klas od I do III. Tarcicę nieobrzynaną I, II, III i IV klasy używa się do produk­cji stolarki budowlanej. Poza drewnem zaliczonym do klas od I do VI, rozróżnia się też deski hubiaste i okorkowe, które mają zastosowanie w podrzędnych robotach budowlanych lub jako wy­pełnienie (do budowy szop, przegród, jako podsufitka pod tynk).Ochrona drewna. Przyczyną nietrwałości drewna uży­tego do budowy bywa zazwyczaj szkodliwa działalność grzyba do­mowego. Ze względu na znaczne straty, jakie szkodnik ten wyrzą­dza, powinno się uodporniać wszystkie elementy drewniane przez użycie odpowiednich środków. Drewno w budynku należy zabezpieczyć w dwojaki sposób: — przez zabezpieczenie budynku przed możliwością powstawa­nia grzybów, — przez chemiczne zabezpieczenie drewna. Główną przyczyną powstawania grzyba domowego jest zawil­gocenie budynku. Aby więc nie stwarzać warunków sprzyjających rozwojowi grzyba domowego należy: — unikać stosowania drewna w miejscach narażonych na stałe zawilgocenie, — zapewnić właściwą izolację elementów drewnianych, — zabezpieczyć drewno w budynku od wilgoci gruntowej, od opadów atmosferycznych i od skraplania się pary wodnej, — używać do budowy drewno suche i niezagrzybione, podłogi wykonywać dopiero po przeschnięciu tynków. Prawidłowe użytkowanie i stała konserwacja budynku ma rów­nież duży wpływ na zabezpieczenie budynku przed zawilgoceniem, a więc również i przed powstawaniem grzyba. Wszystkie pomieszczenia należy często wietrzyć i systematycz­nie ogrzewać, należy też niezwłocznie naprawiać nawet drobne uszkodzenia pokrycia dachowego, rynien i rur spustowych. Chemiczne zabezpieczenie drewna przed szkodliwą działalnością grzyba nazywa się impregnacją. W budownictwie indywidualnym drewno impregnuje się przez smarowanie lub opryskiwanie go środkami grzybobójczymi. Wskazane jest smarowanie dwukrotne pędzlem lub szczotką. Opryskiwania dokonuje się za pomocą spec­jalnych opryskiwaczy wtedy, gdy drewno jest już wbudowane. Powszechnie stosowanymi preparatami grzybobójczymi są: Xy-lamit popularny, Xylamit super, Soltox. Przy dwukrotnym smarowaniu zużycie preparatów wynosi oko­ło 0,5 litra na 1 m* powierzchni drewna. Przy zabezpieczaniu drewna środkami grzybobójczymi trzeba zachować daleko idącą ostrożność, ponieważ są to preparaty tru­jące. Pracownicy zatrudnieni przy tych robotach powinni mieć odzież ochronną. W czasie pracy nie należy palić papierosów, ani przyjmować pokarmów, a po zakończeniu robót koniecznie trzeba dokładnie umyć mydłem twarz i ręce. Płyty pilśniowe. Płyty pilśniowe produkuje się z roz­włóknionej masy drzewnej, którą poddaje się następnie sprasowa­niu i sklejeniu. Rozróżnia się następujące rodzaje płyt pilśniowych.: płyty porowate, płyty twarde, płyty bardzo twarde. Płyty porowate stosuje się do izolacji dźwiękowej i cieplnej w pomieszczeniach mieszkalnych, a płyty pilśniowe bardzo twar­de i twarde mają zastosowanie w produkcji stolarki budowlanej, jako wykładziny ścian wewnętrznych lub do wykonywania podłóg. Płyty pilśniowe powinno się przechowywać w pomieszczeniach suchych, zabezpieczonych od wilgoci. Układa się je poziomo prze­kładając gęsto podkładkami. Gładkie płaszczyzny płyt powinny być zwrócone do siebie. Deszczułki posadzkowe. Deszczułki posadzkowe, zwa­ne również parkietem lub klepkami, produkuje się przede wszyst­kim z drewna bukowego i dębowego, rzadziej z jesionowego i gra­bowego. Na rynku najczęściej spotyka się deszczułki typu Pu z piórem i wpustem, uniwersalne, przeznaczone do przytwierdzenia gwoź­dziami lub lepikiem. Zależnie od wyglądu rozróżniamy 3 klasy ja­kości deszczułek. Deszczułki należy przechowywać w pomieszczeniach suchych, a w czasie transportu zabezpieczyć od zawilgocenia.