Niewątpliwie trudnym problemem w budownictwie indywidual­nym jest skompletowanie wszystkich potrzebnych materiałów do budowy. Trudności te sprawiają, że rozważny dobór materiałów jest sprawą nader istotną. Inwestorzy, w przeważającej większości, sięgają po materiały tradycyjne, na które jest znaczne zapotrzebowanie, natomiast uni­kają materiałów nowych, które można nabyć bez trudu. Łatwo przewidzieć, że jeśli budujący zamierza budować wyłącznie z ce­gły, stali i cementu — spotyka się z trudnościami w otrzymaniu przydziału. W budownictwie indywidualnym, a więc z reguły niskim, ma­teriały o znacznych wytrzymałościach nie są w pełni wykorzysty­wane. Są one produkowane na potrzeby budownictwa wielokon­dygnacyjnego. W budownictwie indywidualnym z powodzeniem można je zastąpić innymi. Obecnie nasz przemysł wytwarza wiele nowych rodzajów ma­teriałów budowlanych, które w niczym nie ustępują materiałom dawniej stosowanym. Warto również szerzej wykorzystywać materiały miejscowego pochodzenia. Wiele elementów budynku można wykonać z tych materiałów własnymi siłami. Nie trzeba chyba podkreślać, jaki może mieć to wpływ na zmniejszenie trudności w kompletowaniu materiałów lub też na obniżenie kosztów budowy. Wszystkie materiały mogą być dobre, o ile są dobrze przygo­towane, właściwie i w odpowiednich miejscach użyte. Materiał nawet najlepszy czy najdroższy, ale źle zastosowany, straci wszystkie swoje zalety. Należy najpierw zapoznać się z materiałami znajdującymi się na rynku, poznać ich zasadnicze właściwości, wziąć pod uwagę ceny i koszty transportu oraz możliwość ich nabycia i dopiero wtedy, po przemyśleniu wszystkich tych spraw, można dokonać właściwego wyboru.Materiały podstawowe Kamień. Dawniej, obok drewna i cegły, kamień był podsta­wowym materiałem budowlanym. Obecnie nie jest dostatecznie wykorzystywany, pomimo że może zastąpić poszukiwaną cegłę lub inne materiały ścienne. Kamienia używa się do wykonywania fundamentów, brukowania przejazdów, chodników, a na terenach bogatych w złoża tego materiału, wykonuje się z kamienia ściany odpowiedniej grubości w budynkach mieszkalnych i gospodar­czych. Kruszywo. Do wyprodukowania betonu potrzebne są trzy zasadnicze składniki: cement, woda i kruszywo. Jako kruszywa najczęściej używa się żwiru. Poza żwirem można również stoso­wać do wyrobu betonu szereg innych kruszyw. Do kruszyw o najwyższej wytrzymałości należą: kruszywa ła­mane otrzymywane z rozkruszenia odłamków skał oraz grube żwiry. Natomiast najniższą wytrzymałość wykazują: żużle, tro­ciny, strużki drewniane. Mają one jednak tę zaletę, że są lekkie i ciepłe. Nakładki na końcu rury należy przys­pawać z zachowaniem między nimi ta­kiego odstępu, aby po założeniu krążka nie było szpary umożliwiającej wypada­nie linki z rowka i jej zakleszczanie się. # Olinowanie. Stalowa linka, służąca do ustalania położenia wysięgnika -ła—1 dowacza, poddawana jest dużym ob- f. ciążeniom, tym większym, im dłuższy jest wysięgnik. Dlatego powinna być odpowiednio wytrzymała, o średnicy ok. 10 mm. W odmiennych warunkach pra­cuje linka nawijana na bęben wciągarki. Jej obciążenia są mniejsze, natomiast przy pracy jest ciągle wyginana na krzywiznach krążków. Dlatego należy zastosować linkę elastyczną, zwiniętą z cienkich drucików, np. linkę przeciw-zwitą 6X 19*0,4 o średnicy 6,2 mm, taką jak w okiennym żurawiu budo­wlanym ŻPO-150. # Zaczep. Nożycowe połączenie szczęk chwytaka sprawia, że w czasie unoszenia do góry szczęki zaciskają się na oborniku samoczynnie. Aby spowodować rozwar­cie szczęk i opróżnienie chwytaka, trze­ba rozłączyć zaczep. Wówczas chwytak zawiśnie nie na sworzniu mechanizmu nożycowego, lecz na łańcuchach. Po- . Najprostszy zaczep w kształ­cie widełek z płaskownika. 1 - linka nośnika, 2 — zaczep, 3 — sworzeń do blokowania mechanizmu nożycowego chwytaka, 4 - dźwignia mechanizmu nożycowego chwytaka, 5 — łańcuchy łączące zaczep z końcami szczęk chwy­taka nieważ łańcuchy są przymocowane u na­sady zębów chwytaka, przeto szczęki rozchylają się i obornik spada do pod­stawionego wozu. Jak z tego wynika, zaczep łączący linkę z chwytakiem musi mieć taką konstruk­cję, żeby można go było rozłączyć na odległość, np. przez pociągnięcie za sznurek po naprowadzeniu chwytaka nad wóz. Większość zaczepów, nieraz bardzo ciekawie skonstruowanych, umo­żliwia rozładowywanie chwytaka wiszą­cego w powietrzu nad wozem. Jeden z takich zaczepów pokazujemy na ry­sunkach 315 i 316. Wydaje się jednak, że otwieranie chwytaka wiszącego nie jest konieczne. Można go przecież opuś­cić na wóz i rozłączyć zaczep dopiero wtedy, gdy zmaleje naprężenie linki. Jeżeli zadowala nas taki sposób rozła­dunku obornika, to zaczep można wy­konać w postaci widełek z płaskownika z nawierconymi u góry otworami do zamocowania łańcuchów i na dole -do przełożenia sworznia blokującego me­chanizm nożycowy chwytaka. Zwalnianie zaczepu odbywa się przez wyciągnięcie sworznia z otworów za pomocą linki # Chwytak. Materiałem do wykona­nia chwytaka może być pręt stalowy 0 średnicy 20 mm albo kątownik i płas­kownik wy­jaśniają konstrukcję chwytaków z tych materiałów. # Wciągarka. Ostatnim zespołem ła­dowacza jest wciągarka Skła­da sie ona z bębna o średnicy ok. 15—20 cm do nawijania linki, przekład­ni dowolnego typu o przełożeniu ok 1 25—30 i silnika. Wciągarka powinna być zbudowana na oddzielnej płaskiej ramie z kątowników i przykręcona śru­bami do konsoli na korpusie ładowacza. Oczywiście, najwygodniej byłoby zas­tosować do wciągarki gotową przekład­nię, np. ślimakową, wyposażoną w do­datkowe przełożenie między silnikiem i przekładnią, złożone z dwóch kół pasowych i paska klinowego. Zaletą przekładni ślimakowej są jej właściwości samohamujące, co zapobiega odwijaniu Zasada samoczynnego dzia­łania chwytaka. Sworzeń mechanizmu nożycowego (1) zablokowany w za­czepie, łańcuchy zwisają luźno.~W tym położeniu szczęki chwytaka obciążone obornikiem zwierają się samoczynnie Zasada samoczynnego dzia lania chwytaka. Sworzeń mechanizmu nożycowego (1) uwolniony z zaczepu. Chwytak zwisa na łańcuchach, szczęki samoczynnie rozwierają się i obornik wypada do podstawionego wozu się linki z bębna pod ciężarem chwytaka przy wyłączonym silniku Liczne przykłady amatorsko budowanych ładowaczy dowodzą jednak, ze można również stosować najprostszą przekład­nię dwustopniową (I stopień - pasek klinowy, II stopień - koła zębate), która składa się z różnych typowych części tak dobranych, aby zapewnione było wymagane przełożenie między silnikiem (1450 obr/min) i bębnem (35-40 obr/min) Przy budowie przekładni nie należy rezygnować z zastosowania pas­ka klinowego, który nie tylko zapewnia korzystną elastyczność w układzie prze noszenia napędu, ale stanowi również, przy odpowiednio wyregulowanym na­ciągu, rodzaj zabezpieczenia przeciąże­niowego, reagującego poślizgiem paska w przypadku nadmiernego obciążenia lub niewyłączenia w porę silnika. Aby zapobiec samoczynnemu odwijaniu się obciążonej linki z bębna wciągarki z przekładnią pasowo zębatą, stosujemy na wałku pośrednim przekładni hamulec cierny o umiarkowanym docisku, włą Jedna z najprostszych, spawanych konstrukcji chwytaka dwuszczękowe-go: 1 — dźwignia szczęki chwytaka z płaskownika o przekroju 60x8 mm, 2 - zęby (po 4 w każdej szczęce) z płaskownika o przekroju 30x 8 mm, 3 - element poprzeczny szczęki z kątownika, 4 - zastrzały z płaskownika czony na stałe, albo hamulec urucha­miany ręcznie dla utrzymania napełnio­nego chwytaka w górnym położeniu. Silnik i instalacja elektryczna. Do napędu ładowacza należy zastosować silnik elektryczny trójfazowy o mocy 2,2-3,0 kW uruchamiany i wyłączany przełącznikiem ŁUK-40, umożliwiającym zmranę kierunku obrotów silnika. W urzą- ; dżemach do mechanizacji prac rolnych się zda/za, żeby silnik elektryczrw był'zainstalowany tafc, jak-w-ładowacz na ruchomych częściach maszyn. V jątkowe warunki pracy srlnika wymagają specjalnie starannego wykonania insta­lacji elektrycznej i zabezpieczenia prze­ciwporażeniowego przez tzw. zerowanie.. Wciągarka ładowacza z prze­kładnią dwustopniową i napędem ele­ktrycznym, osadzona na ramie z kąto­wników: 1 — bęben do nawijania linki, 2 — przekładnia zębata, 3 — przekładnia z paskiem klinowym, 4 — hamulec cier­ny do blokowania wciągarki, 5 — dźwig­nia hamulca, 6 — silnik elektryczny Najlepiej byłoby, aby tę część prac przy ładowaczu nadzorował kwalifiko­wany elektromonter, wyspecjalizowany w instalowaniu silników. Silnik musi mieć budowę zamkniętą, chroniącą uzwojenia przed wpływami warunków atmosferycznych. Podczas po­stoju ładowacza wskazane jest zakła­danie na silnik i łącznik osłony z folii polietylenowej lub z blachy. Przewód oponowy, doprowadzający energię do silnika, powinien układać się w taki sposób, aby ruchy korpusu ładowacza nie zagrażały uszkodzeniem izolacji. Po zakończeniu pracy ładowaczem należy zawsze wyłączyć spod napięcia jego instalację elektryczną przez wyjęcie wty­czki z gniazda wtyczkowego.