Dzięki wielu zaletom kruszyw z lekkich mrozoodpornych wapieni (o ciężarze 1400 do 1600 kG) powinny one znaleźć w budownictwie szersze zastosowanie, niż to ma miejsce dotychczas.Natomiast do powierzchni użytkowej nie zalicza się: — powierzchni piwnic i strychów, pomieszczeń do 6,0 mł, które w budynkach bez poddasza przeznaczone są do suszenia bielizny, werand o powierzchni do 10 mł, jeżeli nie nadają się do za­mieszkania (werandy o powierzchni powyżej 10 m* automatycznie zalicza się do powierzchni użytkowej), — powierzchni garażu wbudowanego. Powierzchnia zabudowy (powierzchnia zabudowana). Powierzchnia zabudowy jest to iloczyn długości i szerokości bu­dynku, mierzonych po zewnętrznej stronie. Kubatura budynku. Kubatura oznacza objętość i mie­rzy się ją w metrach sześciennych. Dla ustalenia kubatury trzeba pomnożyć długość budynku przez szerokość i wysokość. Obliczenie kubatury budynku potrzebne jest do: wstępnego ustalenia kosztów budowy, ustalenia zapotrzebowania na materiały budowlane, obliczenia nakładów pracy. Kubaturę budynku oblicza się w następujący sposób: najpierw mierzy się długość i szerokość budynku na wysokości 1 m ponad poziomem parteru. Sposób mierzenia wysokości budynku zależy od tego, czy jest on podpiwniczony czy też nie. W budynkach pod­piwniczonych wysokość mierzy się od poziomu posadzki piwnic do górnej powierzchni stropu nad najwyższą kondygnacją lub do górnej powierzchni stropodachu. W budynkach niepodpiwniczonych wysokość mierzy się od po­ziomu chodnika lub przyległego terenu do górnej powierzchni stropu nad ostatnią kondygnacją lub do górnej powierzchni stro­podachu. Zmierzoną w ten sposób wysokość mnoży się przez długość i szerokość, w wyniku czego otrzymamy poszukiwaną kubaturę. W budynkach składających się z kilku części o różnych wyso­kościach trzeba oddzielnie obliczyć kubatury tych części, a na­stępnie dodać je do siebie. W budynkach mieszkalnych, w których na poddaszu znajdują się pomieszczenia użytkowe przeznaczone na pobyt ludzi, kuba­turę tych pomieszczeń dolicza się do ogólnej kubatury. Natomiast, gdy na poddaszu znajdują się pomieszczenia nieużytkowe, to do kubatury ogólnej dodaje się tylko 30% kubatury tych pomiesz­czeń.Warunki wyłączenia budynków mieszkalnych spod publiczne) gospodarki lokalami W większości miast na terenie kraju obowiązuje publiczna gospo­darka lokalami. Lokalami dysponują organy gospodarki mieszka­niowej zgodnie z obowiązującymi normami zaludnienia. Spod przepisów o publicznej gospodarce lokalami zostały wy­łączone: domy jednorodzinne, których łączna powierzchnia użytkowa nie przekracza 110 m1, domy mieszkalne o powierzchni nie przekraczającej 140 m w których, celem umożliwienia pracy zawodowej właścicielom, konieczne jest przeznaczenie części mieszkania na potrzeby wyni- kające z tej pracy (np. duża biblioteka, gabinet lekarski, dentys­tyczny, pracownia artystyczna itp.), domy mieszkalne, w których oprócz lokali mieszkalnych o po­wierzchni nie przekraczającej 110 m* znajdują się pomieszcze­nia przeznaczone na warsztat pracy konieczny do wykonywania zawodu, domy mieszkalno-pensjonatowe, których powierzchnia użyt­kowa nie przekracza 220 m1, jeżeli powierzchnia przeznaczona na mieszkanie dla właściciela pensjonatu nie przekracza 85 mł, domy mieszkalne wybudowane przed dniem 11.VI. 1957 r., obejmujące nie więcej niż 6 izb, nawet jeżeli powierzchnia użyt­kowa przekracza 110 m*. Spod przepisów o publicznej gospodarce lokalami wyłączone są również pomieszczenia i budynki gospodarcze, położone na działce przydomowej. Aby dom jednorodzinny mógł być wyłączony spod tych przepisów, musi on być całkowicie lub częściowo zamieszki­wany przez właściciela. Wyłączenia spod przepisów o publicznej gospodarce lokalami dokonują organy gospodarki mieszkaniowej urzędów miejskich. Właściciel domu jednorodzinnego może podnajmować część lokalu, a nawet w uzasadnionych przypadkach całość domu, ale tylko za zgodą organów gospodarki mieszkaniowej urzędów miejskich. Odwołania i skargi Decyzje organów państwowego nadzoru budowlanego mogą być pozytywne, np. zatwierdzające projekt lub zezwalające na podję­cie robót budowlanych, ale mogą też być i negatywne, odmawia­jące zatwierdzenia projektu czy wydania pozwolenia lub nakazu­jące wstrzymanie robót budowlanych. Każdy obywatel niezadowolony z takiej negatywnej decyzji ma prawo odwołać się do wyższej instancji. Znaczy to, że np. od de­cyzji naczelnika gminy należy odwołać się do naczelnika powiatu. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Jako powód wystarczy to, że odwołujący się nie jest zadowolony z wydanej decyzji. Odwołanie składa się w pierwszej instancji, tj. w tym organie, który wydał decyzję, w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie wraz z całością akt dotyczących tej sprawy organ I instancji przesyła do rozpatrzenia organowi II in­stancji. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie wy­danej decyzji. Decyzja organu II instancji, wydana w wyniku odwołania, jest decyzją ostateczną, od której nie ma już odwo­łania. Każda sprawa powinna być załatwiona przez organ administra­cji państwowej w ciągu dwóch miesięcy, a w postępowaniu odwo­ławczym w ciągu miesiąca od daty otrzymania odwołania. Wszyscy obywatele mają poza tym prawo składania skarg do organów państwowych. Skargi można składać w interesie włas­nym lub innych osób bądź też w interesie społecznym. Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych inte­resów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwie­nie spraw. Skargę składa się do organu nadrzędnego w stosunku do tego, którego dotyczy skarga. Złożona skarga powinna być załatwiona najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy od chwili jej złożenia. Nikt nie może być narażony na jakikolwiek zarzut z powodu złożenia skargi. Natomiast pracownik organu państwowego winny przewlekłego lub biurorkatycznego załatwienia skarg podlega od­powiedzialności służbowej lub dyscyplinarnej.