Zagadnienia ochrony przeciwpożarowej uregulowane zostały ustawą z dnia 13 kwietnia 1960 r. (Dz.U. nr 20, poz. 120). Wymieniona ustawa nakłada od­powiednie obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej nie tylko na kierowników państwowych i spółdzielczych zakładów pracy, ale i na osoby prywatne. W myśl tej ustawy kierownicy państwowych i uspołecznionych zakładów pracy mają następujące obowiązki: Zapewnienie zakładom pracy odpowiednich warunków ochrony przeciw­pożarowej w zakresie bezpieczeństwa osobistego ludzi oraz wymagań bu­dowlanych, instalacyjnych, technologicznych i innych. Sprawę tę regulu­je uchwała nr 349 Rady Ministrów z dn. 8 listopada 1962 r. zobowiązu­jąca między innymi zakłady pracy do uodpornienia przeciwpożarowego budynków wybudowanych z materiałów palnych, dostosowania wszyst­kich stałych obiektów budowlanych do wymagań ochrony przeciwpoża­rowej, zainstalowania urządzeń alarmowych i gaśniczych i przeciwpoża­rowego zaopatrzenia w wodę, magazynowania materiałów niebezpiecz­nych pod względem pożaru oraz materiałów o dużej wartości w magazy­nach o konstrukcji ognioodpornej itd. Zaopatrzenia zakładu w odpowiednie urządzenia przeciwpożarowe, zgod­nie z obowiązującymi przepisami. Pouczenie załogi zakładu o obowiązujących instrukcjach i regulaminach przeciwpożarowych oraz sprawowanie kontroli nad ich przestrzeganiem. Wykonywanie zarządzeń wydawanych przez organa kontrolujące stan bezpieczeństwa przeciwpożarowego na terenie zakładu. Osoby będące właścicielami, użytkownikami lub zarządzającymi nierucho­mością zobowiązane są wyżej wymienioną uchwałą do: usuwania lub zabezpieczania w należyty sposób urządzeń i materiałów znajdujących się w obrębie budynku, które stwarzają niebezpieczeństwo powstania pożaru, dopilnowania okresowego czyszczenia kominów oraz bieżącego dokony­wania ich napraw, dokonywania na bieżąco napraw uszkodzeń budowlanych oraz usterek w urządzeniach i instalacjach, któro stwarzają niebezpieczeństwo po­wstania pożaru, zakładania na budynkach instalacji piorunochronnych zgodnie z obo­wiązującymi normami i przepisami, utrzymywania urządzeń i sprzętu przeciwpożarowego w stanie zdatnym do użytku oraz do użyczania posiadanych urządzeń i narzędzi osobom biorącym udział w akcji ratowniczej, udostępniania posiadanych pojazdów do przewozu ludzi, sprzętu oraz wody i przedmiotów, które są potrzebne do akcji ratowniczej, udostępniania posiadanych dróg przejazdowych i gruntów jednostkom, które biorą udział w akcji ratowniczej. 16.3.2. Zabezpieczenie konstrukcji budowlanych przed ogniem Zabezpieczenia konstrukcyjne. Polegają one na takim zaprojektowaniu i wy­konaniu konstrukcji budowlanych, aby ich zapłon i zniszczenie przez pożar było niemożliwe lub co najmniej bardzo utrudnione. W tym celu należy: konstrukcje pracujące w warunkach poważnego zagrożenia projektować i wykonywać z materiałów ognioodpornych lub co najmniej ogniochron-nych o odporności ogniowej wynikającej z obciążenia ogniowego danego budynku (por. rozdz. 1), w przypadku zastosowania elementów lub całych konstrukcji z materia­łów palnych (z drewna, materiałów drewnopochodnych i niektórych tworzyw sztucznych) wbudowywać je w sposób zabezpieczający od bez­pośredniego zapłonu lub rozprzestrzenienia ognia (zachowanie zgodnie z przepisami odległości między budynkami, odległości ścian przeciw -ogniowych, wysokości kominów i odległości ich wylotu od pokrycia da­chowego, odległości elementów drewnianych od pieców palenisk, prze­wodów dymowych itp., stosowanie przegród i osłon ogniochronnych z materiałów niepalnych i źle przewodzących ciepło, np. płyt gipsowo--kartonowych Nidagips, płyt azbestowo-cementowych itp. — por. rozdz. 1). Stałe przestrzeganie przepisów i wymagań ochrony przeciwpożarowej w użytkowaniu obiektu budowlanego stanowi również skuteczne zabezpie­czenie jego przed ogniem. Chemiczne zabezpieczenie konstrukcji budowlanych przed ogniem. Polega ono na pokryciu powierzchni elementów konstrukcyjnych wykonanych z materiałów palnych środkami chemicznymi, utrudniającymi i opóźniają­cymi zapłon materiału oraz rozprzestrzenianie się ognia po powierzchni tych elementów. Do najczęściej stosowanych środków należą: Pyrolak Wl — preparat w postaci szybkoschnącego lakieru o lekkim za­barwieniu słomkowym, otrzymywany po zmieszaniu dwóch składników A i B w proporcji ciężarowej na 10 części składnika A 0,65 części składni­ka B. Charakteryzuje się on dobrą przyczepnością i zdolnością wsiąkania w pory drewna, daje trwałą powłokę lakierniczą. Na 1 m* zabezpieczonej powierzchni używa się 0,14 do 0,20 1 (przy dwukrotnym malowaniu). Pyro­lak Wl ma wysoką odporność na działanie ognia, wody i czynników che­micznych oraz zabezpiecza drewno również przed grzybem domowym i owa­dami. Pyrolakiem pokrywa się drewno czyste i suche. Pyrochron S-4 — farba ogniochronna w postaci proszku o kolorze dowol­nym. Wymieszany z wodą w stosunku ciężarowym 10 części preparatu na 4 części wody daje po wymalowaniu i wyschnięciu — w ciągu kilku do kilkunastu godzin — powłokę trwałą, dobrze przylegającą, nie korodującą metali. Pod działaniem ognia Pyrochron S-4 tworzy grubą, gąbczastą po­wlokę ochronną, zabezpieczającą drewno i materiały drewnopochodne przed dostępem tlenu i działaniem płomieni. Drewno malowane Pyrochronem S-4 nie zajmuje się płomieniem, a co najwyżej zwęgla powierzchniowo i nie żarzy się po usunięciu płomienia. Pyrochronem S-4 zabezpiecza się elementy z drewna i materiałów drewnopochodnych znajdujące się wewnątrz bu­dynku, nakładając dwukrotnie farbę na drewno czyste i suche pędzlem lub pistoletem. Na 1 m2 powierzchni drewna zużywa się 0,2 do 0,3 kg gotowej farby. Silignit RM — sól ogniochronna barwy różowoczerwonej, nie koroduje metali, nie przebija przez tynki, nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi i zwierząt. Do smarowania przygotowuje się roztwór wodny Silignitu RM w stosun­ku ciężarowym 1 część preparatu na 2 części wody. Farba ogniochronna emulsyjna biała, szara lub o innym kolorze nie­szkodliwa dla ludzi i zwierząt. Zużycie 0,4 kg/m2. Sposób przygotowania i zastosowania preparatów przeznaczonych do za­bezpieczenia drewna i materiałów drewnopochodnych przed działaniem ognia podany jest przez producenta na opakowaniu. Zatrudnieni przy impregnacji drewna i drewnopochodnych powinni pra­cować w ubraniach ochronnych, rękawicach i okularach ochronnych (przy natryskiwaniu środkami ochronnymi). W czasie pracy nie wolno dotykać rękami oczu i twarzy. Po zakończeniu pracy należy starannie obmyć ręce i twarz oraz zmienić ubranie.Wybór środka grzybo- i ogniochronnego zależy od miejsca wbudowanego materiału i wymagań techniczno-użytkowych, np. na zewnątrz budynku powinny być stosowane środki co najmniej trudno zmywalne, elementy prze­widziane do malowania powinny być impregnowane środkami nie powodu­jącymi barwienia tynków i powłok malarskich itd. Zabezpieczenia grzybo- i ogniochronne wykonywane na placu budowy mogą być prowadzone tylko w dni pogodne i bezwietrzne (natryskiwanie). Impregnacja ogniowa może być wykonana już po wbudowaniu elementu z drewna czy drewnopochodnych, natomiast zabezpieczenie grzybochronne powinno być wykonane przed wbudowaniem elementu. Roztwory środków impregnacyjnych powinny być dobrze rozpuszczone i wymieszane (najlepiej w gorącej wodzie). Najpierw wykonuje się impregnacje środkami grzybo- i owadochronnymi, a następnie po jednym do kilku dni, zależnie od pogody, środkiem ognio-chronnym.