Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać wyłącz­nie osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe do wykonywania tych funkcji, a w szczególności odpowiednie wykształcenie techniczne i prak­tykę zawodową. W szczególności za wykonywanie samodzielnej funkcji tech­nicznej w budownictwie uważa się: projektowanie w budownictwie, sprawdzenie prawidłowości rozwiązań projektowych, kierownictwo, nadzór i kontrolę techniczną robót budowlanych, kierownictwo i kontrolę techniczną wytwarzania konstrukcyjnych ele­mentów budowlanych, kontrolę techniczną utrzymywania obiektów budowlanych, wykonywanie funkcji uprawnionego rzeczoznawcy budowlanego. Do pełnienia funkcji technicznych obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót jest wymagane następujące przy­gotowanie zawodowe: ukończenie wyższej lub średniej szkoły technicznej i odpowiednia prak­tyka, dyplom mistrza budowlanego, świadectwo czeladnicze lub tytuł robotnika wykwalifikowanego w rze­miośle budowlanym oraz co najmniej dwuletnia praktyka po uzyskaniu świadectwa lub tytułu. Osoby mające przygotowanie wymienione w punkcie 1 są uprawnione do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta oraz funkcji obejmującej kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy lub robót w danej specjalności techniczno-budowlanej i w określonym zakresie. Osoby mające dyplom mistrza, świadectwo czeladnicze lub tytuł robotnika wykwalifikowanego w rzemiośle budowlanym mogą pełnić funkcje tech­niczne obejmujące kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne wyłącznie przy wykonywaniu robót budowlanych objętych danym rzemio­słem. Do sporządzania projektów budowlanych powołane są państwowe jed­nostki projektowania (biura projektowe, terenowe zespoły usług projekto­wych). Osoba fizycza może sporządzać projekty tylko po uzyskaniu po-wolenia na taką działalność. Uwaga. Projekty typowe, przeznaczone do szerokiego stosowania, opraco­wują państwowe jednostki projektowania. Sprzedaż projektów typowych prowadzą m. in. terenowe zespoły usług projektowych. Zagrożenie pożarowe w związku z użytkowaniem energii elektrycznej Przewody, przez które płynie prąd elektryczny, nagrzewają się, dlatego też przepisy ściśle określają maksymalną wartość natężenia prądu dla danego przekroju przewodu. Cienki 1,5 mm2 przewód może być zastosowany do przesłania niewielkiego prądu — ok. kilku amperów, natomiast przewód o przekroju 95 mm* zniesie bez ujemnych następstw przepływ prądu wielo­krotnie większy. Dodatkowe niebezpieczeństwo stanowią przegrzania miej­scowe spowodowane częściowym lub całkowitym (zwarcie) uszkodzeniem izolacji lub też nieprawidłowymi połączeniami przewodów między sobą, jak też ze sprzętem. Aby nie dopuścić do przeciążenia przewodów oraz wyelimi­nować skutki uszkodzeń izolacji prowadzące z reguły do zapalenia się pod- 539 Bhp przy wykonywaniu t użytkowaniu instai, t urządzeń elektrycznych łoża, na którym przewód ten ułożono, stosuje się bezpieczniki oraz samo­czynne wyłączniki z tzw. wyzwalaczami cieplnymi *). Zadaniem tych aparatów jest wyłączenie obwodu spod napięcia z chwilą powstania przeciążenia, tzn. przepływu prądu przekraczającego dopuszczal­ną obciążalność lub w przypadku powstania uszkodzenia izolacji. Zapalenie się przedmiotów znajdujących się w pobliżu przewodów elektrycznych mo­że nastąpić także w przypadku powstania iskier. Powstają one zawsze przy spawaniu elektrycznym. Mogą wystąpić także w miejscach niestarannego połączenia przewodów. Iskrzenie może wystąpić także przy włączaniu i wyłączaniu wtyczki z gniazda oraz przy manipulacji łącznikami. Aby uniknąć zagrożenia poża­rowego ze strony urządzeń i instalacji elektrycznych, należy przestrzegać zasad i przepisów wykonywania i eksploatacji oraz instrukcji obsługi do­dawanych przez poszczególnych producentów do urządzeń elektrycznych. Do najważniejszych zasad należy zaliczyć: a) przy wykonywaniu instalacji stosowanie przewodów dostosowanych do napięcia pracy (o odpowied­niej izolacji) oraz do dopuszczalnego obciążenia prądem, wykonywanie połączeń przewodów w puszkach przy użyciu odpowied­nich zacisków, stosowanie do przewodów aluminiowych osprzętu dostosowanego do tego typu materiału (zaciski sprężynujące itp.), stosowanie właściwie dobranych wkładek bezpiecznikowych i zakre­sów wyzwalaczy cieplnych, w przypadku układania instalacji na podłożu palnym stosowanie ru­rek izolacyjnych lub kabelków o izolacji na napięcie 750 V oraz stoso­wanie pod puszki i osprzęt podkładek blaszanych, unikanie prowadzenia instalacji w pomieszczeniach zagrożonych po-żarowo np. w stodołach; b) w czasie eksploatacji wymienianie przepalonych wkładek bezpiecznikowych na nowe i nie­stosowanie żadnych domowych sposobów reperacji (wkładek z drutu itp.), nieeksploatowanie uszkodzonych gniazd wtykowych, wtyczek, wy­łączników itp.; wymienianie elementów uszkodzonych na pełno­sprawne, nieeksploatowanie uszkodzonych urządzeń, szczególnie w pobliżu łat­wo palnych materiałów, niestosowanie spawarek w pobliżu materiałów łatwo palnych, nieeksploatowanie uszkodzonych przewodów, rurek itp. elementów instalacji. Uszkodzenia należy naprawiać bezzwłocznie.