Nadzór nad budownictwem, jak również nad wykonywaniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sprawują terenowe organy admini­stracji państwowej. W zakresie osób fizycznych wykonujących roboty bu­dowlane (w miastach i na wsi) jako organy pierwszej instancji w sprawach określonych prawem budowlanym działają organy administracji państwo­wej w gminach i w miastach. Do podstawowych zadań tych organów w omawianym zakresie należy: 1. Sprawowanie nadzoru urbanistyczno-budowlanego obejmującego sprawy: zgodności realizacji inwestycji budowlanych z ustaleniami wynikają­cymi z miejscowego planu przestrzennego, kształtowania środowiska oraz jego ochrony. 2. Sprawowanie nadzoru techniczno-budowlanego, obejmującego sprawy zapewnienia warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w projektach, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz przy użytkowaniu obiektów bu- dowlanych będących budynkami i w innych obiektach budowlanych po- łożonych na terenach przeznaczonych do użytku publicznego. Organy te przy wykonywaniu swych zadań mogą dokonywać czynności kontrolnych, wydawać decyzje ustalające nakazy i zakazy oraz podejmować inne środki przewidziane w prawie budowlanym. ZEWNĘTRZNE SIECI KANALIZACYJNE Wybór sposobu odprowadzenia ścieków z budynku zależy od rodzaju od­biornika ścieków, którym może być: kanalizacja sanitarna osiedlowa lub wiejska, kanalizacja ogólnospławna osiedlowa lub wiejska, naturalny odbiornik ściekowy, zbiornik na ścieki. W warunkach wiejskich rzadko spotykana jest możliwość odprowadzania ścieków do kanalizacji zorganizowanej (sieciowej) i prawie zawsze trzeba stosować rozwiązania indywidualne. W przypadku istnienia sieci kanaliza­cyjnej użytkownik po uzyskaniu zgody od władzy terenowej odprowadza ścieki do wskazanego kanału, nie troszcząc się o ich dalszy los. Urządzenia indywidualne wymagają stałej obsługi użytkownika. Podstawowym miejscowym urządzeniem do odbioru i oczyszczania ście- ków dla pojedynczych budynków są doły gnilne, tzw. szamba. Są to konstrukcje podziemne dwu- lub trzy komor owe w kształcie prostokątnym, kwadratowym lub cylind­rycznym naj­częściej trzykomorowe z kręgów betonowych o śred­nicy 1.0-M.5 m. Komora pierwsza jest główną komo­rą osadową i jej pojemność powinna wynosić połowę pojemności całego dołu. W zależności od sposobu dalszego odprowadzenia ścieków określa się pojemność dołu gnilnego. V/ praktyce stosuje się doły o 3H-4-dobowym czasie przetrzymywania ście­ków, gdy istnieje możliwość dalszego ich odprowadzania, np. do gruntu, lub doły o 15-^30-dobowym przetrzymywaniu, bezodpływowe, do wywożenia za­wartości taborem asenizacyjnym. Podobne w konstrukcji, ale jedno- Pojemność osadnika gnilnego przyjmuje się wg liczby mieszkań­ców m, przyjętego wskaźnika dobo­wego zapotrzebowania wody na jed­nego mieszkańca Q oraz założonego czasu przetrzymywania ścieków T Oczyszczanie osadnika z osadu po­winno następować raz na 36 mie­sięcy. Przy małej ilości spływających ścieków osadnikiem gnilnym mogą być trzy studzienki kanalizacyjne o średnicy 1,0 m i odpowiedniej głę­bokości połączone szeregowo. Doły gnilne muszą być szczelne, mieć wła­zy oddzielne do każdej komory i być dobrze przewietrzane, np. za pomo­cą wywiewek lub osiatkowanych otworów. Nie dopuszcza się budowa­nia dołów bez dna, tzw. chłonnych, gdyż zakażają grunt i pogarszają warunki wodne. Sytuowanie dołów gnilnych na działce podlega spcc-jamym przepisom i musi być uzgodnione z powiatową służbą architektoniczno-bu-dowlaną i stacją sanitarno-epidemiologiczną, przy czym odległości dołów ••nilnych powinny wynosić 15 m od studzien, 7,5 m od granicy nieruchomości, 7,5 m od drogi publicznej, 2 m od linii regulacyjnej drogi na terenie budownictwa domów jedno­rodzinnych oraz na terenach budowlanych na wsi, pod warunkiem zapro­jektowania pasa zieleni niskopiennej wokół zbiornika, 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na tere­nach budownictwa domów jednorodzinnych oraz na terenach budowla­nych na wsi. Doły gnilne mogą być sytuowane na granicy dwóch sąsiednich nierucho­mości jako doły wspólne, przylegające do siebie. Ścieki po wytrąceniu części stałych w dołach gnilnych mogą w pewnych przypadkach być odprowadzane dalej, np. do rowów melioracyjnych, rzek, jezior, czy też wpuszczane do gruntów. Sposób dalszego odprowadzania ścieków zależy przede wszystkim od warunków miejscowych i musi być każdorazowo uzgodniony z terenową stacją sanitarno-epidemiologiczną, a w przypadku wpuszczania ścieków do odbiorników publicznych — również z inspektorem gospodarki wodnej i ochrony powietrza Stosowane dotychczas w małych urządzeniach odprowadzanie ścieków do ziemi przez drenaż rozsączający zostało bardzo ograniczone Rozporządze­niem Rady Ministrów z Ustalono szereg norm dopuszczalnych zanieczyszczeń wód i warunków wprowadzania ścieków do wody i do ziemi, zezwoleń odpowiednich władz komunalnych oraz otwarcia każdorazowo postępowania wodno-prawnego. Niemniej jed­nak tam, gdzie warunki lokalne umożliwiają odprowadzenie ścieków do ziemi, podano poniżej wymogi techniczne, jakim powinien odpowiadać pra­widłowy drenaż ścieków pozbawionych części stałych w osadniku gnilnym. Teren objęty drenażem powinien mieć spadek od studni, nigdy odwrotnie. Drenaż może być stosowany tylko wtedy, kiedy pionowa odległość między drenem a poziomem wód zaskórnych jest nie mniejsza niż 1,0 m. Praktycz­nie więc drenażu rozsączającego nie można stosować przy poziomie wód zaskórnych wyższym niż 2,0 m od terenu. podano orienta­cyjne długości sączków w zależności od liczby mieszkańców i rodzaju gleby. Drenaż wykonuje się z sączków ceramicznych o średnicy 75-M00 mm układanych na styki i obsypanych warstwą materiału filtracyjnego, jak żwir, żużel, tłuczeń kamienny itp. Styki należy ponadto przykryć od góry paskami z papy. Sączki układa się ze spadkiem 0,2-f-0,5%> na głębokości 0,7-r-l,2 m.