Plan zagospodarowania działki budowlanej, powinien zawierać elementy niezbędne do: ustalenia granic działki, usytuowania i wykonania projektowanych obiektów budowlanych, w szczególności: a) obrysy projektowanych obiektów budowlanych, ich przeznaczenie, charakterystyczne wymiary, wzajemne odległości, wyjazdy i wejścia, sposób przewidzianej realizacji — według rodzaju projektu (typowe- • go, powtarzalnego lub opracowanego indywidualnie), b) zmiany wprowadzane w istniejącym zagospodarowaniu działki i w drzewostanie. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Pomiesz­czeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w rozumieniu omawianego zarzą­dzenia są: izby mieszkalne, pomieszczenia do pracy i wypoczynku, kuchnie, pomieszczenia służące celom kulturalnym, religijnym itp.Do budowy sieci zewnętrznych oraz przykanalików (odcinków) odprowa­dzających ścieki z nieruchomości do kanałów ulicznych używa się rur ka­mionkowych wg PN-68/B-1275. Są one odporne na agresywne działanie chemikaliów i produkowane jako kielichowe o długości od O1,6 do 1,0 m w średnicach 100, 150, 200 mm i więcej. Złącza rur kamionkowych uszczelnia się za pomocą sznura i zaprawy cementowej. Rury betonowe stosowane są rzadko do budowy małych sieci kanaliza­cyjnych, chociaż są ok. 3-krotnie tańsze od kamionkowych, ze względu na trudniejszy montaż i ograniczone zastosowanie. Rur betonowych nie można stosować do ścieków kwaśnych, nie należy ich układać również w gruntach zakwaszonych kwasami humusowymi. Brak kształtek utrudnia ich układanie. Rury betonowe są łączone zazwyczaj na przylgę, niekiedy na kielichy. Naj­bardziej nadają się do odprowadzania wód deszczowych i są stosowane wy­łącznie do kanalizacji zewnętrznej. Ostatnio dla sieci kanalizacji zewnętrznej stosuje się także rury z nPCW, których zalety są następujące: prosty sposób łączenia i jego szczelność zarówno w odniesieniu do ciśnie- nia wewnętrznego, jak i zewnętrznego, dobra odporność chemiczna i na wstrząsy mechaniczne rur i złączek, duża gładkość hydrauliczna, trwałość podczas eksploatacji. Program produkcyjny obejmuje średnice 75, 110, 160, 200 mm i większe. Do połączeń służy kielich z uszczelką soczewkową, w który wprowadza się koniec rury aż do oznaczonej kreski. Tylko w warunkach trudnych oraz jeżeli sieć narażona jest na obciążenie ruchu komunikacyjnego, stosuje się rury o pogrubionej ściance. Ochronną warstwę gruntu wokół rury ubija się katarem ręcznym lub mechanicznym, a grunt wypełniający zagęszcza się mechanicznie do stanu gruntu ulicy. Głębokość ułożenia powinna w tym przypadku wynosić przynajmniej 1 metr. Sieć kanalizacyjna ma określoną szczelność. Ponieważ do rur z poli­chlorku winylu beton nie przylega w miejscach, w których rura przechodzi przez mur studzienek kontrolnych, odstojników i fundamentów, montuje się specjalny kielich. Umożliwia on przemieszczanie rury na skutek roz- szerzalności cieplnej oraz eliminuje wpływ tendencji przemieszczania przy odkształceniach gruntu w pobliżu studzienki lub ściany (rys. 20-32). Przy układaniu tras kanalizacji, niezależnie od materiału rur, wszystkie przejścia przewodów na zewnątrz budynku powinny być układane prosto­padle do ścian. Przewody zewnętrzne kanalizacyjne układane w ziemi powinny być zagłę­bione minimum 1,4 m od poziomu terenu. Gdy trzeba ułożyć trasy kanali­zacyjne płycej niż 1,4 m, co często zdarza się w warunkach wiejskich, prze­wody należy ocieplić zasypką, przykryć papą i dopiero zasypać ziemią. WEWNĘTRZNE INSTALACJE WODOCIĄGOWE Jeżeli obiekt (budynek) połączony jest z siecią wodociągu zewnętrznego, to przyłączem nazywa się odcinek wodociągu od przewodu publicznego do zaworu wodomierza Sposób połączenia z przewodem ulicznym może być wykonany zgodnie z Polskimi Normami jako połączenie z opaski lub trójnika rozgałęźnego. Połączenia z opaski z nawierceniem przewodu ulicznego stosuje się dla przyłączy z rur stalowych ocynkowanych o śred­nicy do 50 mm, a dla rur żeliwnych kielichowych — połączenie z wbudo­wanego trójnika. Przed wejściem przewodu wodociągowego na posesję mon­tuje się zasuwę uliczną. Wodomierz montuje się zazwyczaj w piwnicy tuż za ścianą wejścia przewodu wodociągowego do budynku. Gdy budynek nie ma piwnic lub jest oddalony od ulicy więcej niż 10 m, wodomierz ustawia się w specjalnie do tego celu wybudowanej studzience. Przed i za wodomie­rzem montuje się zawory odcinające, przy czym zawór za wodomierzem (odstrony odbiorcy) ma kurek spustowy. W urządzeniach domowych stosuje się zwykle wodomierze skrzydełkowe zachowując warunki określone przez dostawcę wody. Węzły zasilania instalacji wewnętrznej z własnego źródła nie wymagają wodomierzy Zasadą dla wykonawstwa instalacji powinno być prowadzenie przewodów po ścianach wewnętrznych pomieszczeń ogrzewanych, gdyż rura na ścianie zewnętrznej powoduje skraplanie pary wodnej i sprzyja tworzeniu się za­cieków i grzyba budowlanego. Przekroje przewodów dostosowuje się do wielkości dysponowanego ciśnienia na podłączeniu do wodociągu zewnętrz­nego lub charakterystyki pompy przy własnym ujęciu wody. W tym ostat­nim przypadku pierwszą czynnością jest obliczenie hydrauliczne rurociągu, a następnie dobranie z katalogu pompy o potrzebnej charakterystyce. Drugą czynnością jest korekta przeprowadzonych obliczeń (średnic) w stosunku do dobranej charakterystyki pompy. dla rurociągów głównych 1,5-4-1,75 m/sek, dla odgałęzień i podłączeń 2,50 m/sek. Ograniczenie szybkości wody w rurociągach ma na celu zabezpieczenie ich przed szkodliwymi uderzeniami hydraulicznymi. Ze względów ekono­micznych należy unikać zmniejszenia szybkości wody poniżej 1,0 m/sek. Całkowite żądane ciśnienie wody na wlocie do instalacji wewnętrznej budynku wynosi (w m H20) H. — żądane ciśnienie na wylocie w najwyżej zainstalowanym punkcie poboru (zwykle 34-5 m H20), hm — obliczone straty ciśnienia w rurociągu, m, h„. — strata ciśnienia wodomierza (ok. 1,54-2,5 m HtO). Dla małych instalacji wodociągowych można dopuścić określanie średnic na podstawie sumy punktów poboru N bez przeprowadzania obliczeń (ciśnie­nie w sieci ok. 25 m HtO): Instalacje wewnętrzne wykonuje się z rur stalowych ocynkowanych wg PN-74/H-74200, których również można używać do krótkich podłączeń ze­wnętrznych po zabezpieczeniu ich przez okręcenie jutą i powleczenie warstwą bitumiczną (ewentualnie po owinięciu taśmą Denso). Połączenie przewodów odbywa się na gwint za pomocą złączek i kształtek (rys. 20-35). Można używać również rur z nPCW, ale niewskazane jest używanie rur stalowych nieocynkowanych, jak również nieocynkowanych łączników. Rur ocynkowanych nie wolno giąć ani spawać; wszelkie zmiany kierunku mogą być wykonywane wyłącznie za pomocą kształtek. Rury prowadzone poziomo lub pionowo po ścianach lub w bruzdach powinny być przymoco­wane za pomocą haków, między którymi maksymalne odległości wynoszą: dla rur 0 154-20 mm — 2 m, dla rur 0 254-32 mm — 2,5 m, dla rur 0 404--r-50 mm — 3 m. Na końcach przewodu w punktach poboru wody należy wykonywać dodatkowe umocowania. Przewody rozdzielcze (poziomy) mogą być prowadzone z dolnym lub górnym rozdziałem, ze spadkiem w kierunku głównego zaworu zainstalowanego w przyłączu domowym. Każdy pion wo­dociągowy w budynku od dwóch kondygnacji wzwyż powinien mieć zawór odcinający przelotowy, umieszczony tuż nad połączeniem z poziomem oraz tak zmontowana', aby woda przepływała w kierunku zgodnym ze strzałką umieszczoną na korpusie zaworu. Za każdym zaworem powinien być zamon­towany długi gwint lub śrubunek umożliwiający wymianę zaworu. Nie wolno montować zaworu zwrotnego bez zamontowania przed nim zaworu przelotowego i długiego gwintu lub śrubunku za zaworem zwrotnym.