'W ustawie o prawie budowlanym występują takie określenia, jak „obiekt budowlany", „budowa", „roboty budowlane". W celu właściwego stosowa­nia przepisów i jednoznacznego ich rozumienia prawo to ustala znaczenie tych określeń następująco: przez „obiekty budowlane" rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, sieci uzbrojenia terenu, ściany oporowe itp.; przez „budowę" rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę i rozbudowę; przez „roboty budowlane" rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego (np. re­klamy). WEWNĘTRZNE INSTALACJE KANALIZACYJNE Na wewnętrzne przewody kanalizacyjne używa się rur azbestocementowych i żeliwnych kielichowych uszczelnianych sznurem i cementem lub rur kie­lichowych z nPCW, przestrzegając zasad sformułowanych poniżej. Piony kanalizacyjne należy montować pionowo z dopuszczalnym odchy­leniem od pionu do 45°. Każdy pion spustowy powinien mieć wbudowaną u dołu rewizję czyszczakową, a ponad dachem wywiewkę większą o 50 mm od niezredukowanej średnicy pionu oznakowaną w mm dwiema liczbami (pierwsza oznacza średnicę rury, na której wywiewka ma być osadzona, druga — średnicę wywiewki): 50/125, 75/150, 100/150. Pozioma odległość wywiewki od innych otworów na dachu — min. 4 m. Żaden większy przewód nie może być wprowadzony do przewodu o mniej­szej średnicy, a minimalna średnica przyłącza domowego powinna wynosić 150 mm.Średnice przewodów wewnętrznych, pionów i ich odgałęzień podano w Średnice odgałęzień, pionów kanalizacyjnych i przewodów odpływowych poziomychNajmniejsze spadki poziomych przewodów kanalizacyjnych wewnątrz budynku powinny wynosić: podpiwniczonych przewody prowadzi się pod podłogą parteru, przy czym mi­nimalna średnica wynosi 100 mm, a maksymalny spadek 40% dla rur żeliw­nych oraz 15°/*) dla rur kamionkowych i azbestowo-cementowych. Ponieważ każdy punkt czerpalny wodny wewnątrz budynku musi miec odprowadzenie do sieci kanalizacyjnej, odpowiednie urządzenia techniczni >--sanitarne grupuje się w tzw. węzły instalacyjne, a między innymi: węzły o niepełnym wyposażeniu, np. zlew w kuchni i kratka ściekowa w pomieszczeniu pralniczym lub ziew w kuchni i ustęp spłukiwany, węzły o pełnym wyposażeniu, jak zlew w kuchni i łazienka z urządze­niami do kąpieli i ustępem spłukiwanym, .. węzły w budynkach inwentarskich, gdzie instalacja wodociągowa wypo- sażona jest w dogodnych miejscach w zawory czerpalne lub w poidła samoczynne (stosowane przy większej liczbie krów). W węźle instalacyjnym można wyodrębnić: piony kanalizacyjny i wodociągowy, — tzw. podejścia pod przybory sanitarne, przewody poziome. się kielichami do góry. Piony prowadzi się po wierzchu ścian albo w spe- cjalnie przygotowanych bruzdach, których nie należy zamurowywać na stałe (mogą być osłonięte) i które powinny być co najmniej o 5 cm większe od zewnętrznej średnicy kielicha. Jeżeli pion kanalizacyjny może być narażony na zamarzniecie, należy go zaizolować. W przypadku konieczności przesu- nięcia osi pionu ze względów budowlanych stosuje się specjalne kształtki, tzw. odsadzki, lub podwójne kolana (rys. 20-37). Piony przymocowuje się do ścian za pomocą haków, przy czym na jedną rurę daje się co najmniej jeden hak.Oprócz powyżej omówionych, podstawowym wyposażeniem instalacji wodo­ciągowych jest armatura, na którą składają się różnego rodzaju zawory i urządzenia specjalne. Wszystkie zawory służące do zamykania przepływu muszą zamykać się powoli, gdyż szybkie zamknięcie może spowodować gwałtowny wzrost ciśnienia wody, czyli tzw. uderzenie hydrauliczne i uszko­dzenie instalacji. Z tego powodu nie wolno montować tu kurków typu uży­wanego w instalacjach gazowych. Zawory można podzielić na trzy grupy: zawory przelotowe (zaporowe lub odcinające). zawory czerpalne, zawory o specjalnym przeznaczeniu. Zawory przelotowe montowane są w tych miejscach, które dla remontu lub wymiany wymagają odcięcia całości lub części sieci od głównych prze­wodów, a więc na wejściu sieci do budynku, przed i za wodomierzem, przy hydroforze, na poszczególnych pionach, przed zaworami pływakowymi klo­zetowych zbiorników płuczących itp. Zawory przelotowe normalne lub skośne są przystosowane do połączenia z rurami na gwint, a wykonane są do średnicy 50 mm przeważnie z brązu, przy średnicach większych — z brązu lub żeliwa. Zawory przelotowe na rurociągach żeliwnych mają korpusy z kołnierzami do łączenia na śruby. Zawory dla wody zimnej mają skórzane uszczelnienie grzybka przymo­cowane do trzpienia podkładką i śrubką, a dla wody gorącej mają uszczelkę fibrową. Dławik w zaworach mniejszych wkręcony jest zazwyczaj w korpus, a szczeliwo stanowi sznur konopny wygotowany w łoju. Wszystkie zawory wmontowuje się tak, aby woda dopływała pod grzy­bek, m.in. dla odciążenia dławika wtedy, gdy zawór jest zamknięty. Zawory czerpalne służą do pobierania wody, a ich główne elementy kon­strukcyjne nie różnią się w zasadzie od tych, które występują przy zawo­rach przelotowych. Spotykana różnorodność kształtów armatury czerpalnej jest zrozumiała, gdyż jest ona montowana przy różnych aparatach sanitarnych i często spełnia bardziej złożone funkcje. Armatura specjalna służy różnorakim celom i stanowi ważne uzbrojenie sieci wodociągowej. Zawory zwrotne służą do utrzymania jednokierunkowego prze­pływu wody wszędzie tam, gdzie niepożądana jest cofka wody w odwrotnym kierunku, np. przy hydroforach między zbiornikiem a pompą, przy pod­grzewaczach ciepłej wody itp. Zawory pływakowe służą do automatycznego regulowania dopły­wu wody do zbiorników w wodopojach, w płuczkach misek ustępowych itp. Pływak kulisty zamyka za pomocą dźwigni i tłoczka dopływ wody do zbior­nika. Zawory bezpieczeństwa nie pozwalają na wzrost ciśnienia w instalacji ponad założoną granicę: wzrost ciśnienia powoduje podniesie­nie grzybka i upuszczenie wody przez otwór boczny, zwykle nad zlew. Na­stawienie zaworu odbywa się np. przez przesuwanie ciężarka na wyskalo-wanej dźwigni. Raz nastawiony zawór powinien być zaplombowany w celu uniknięcia rozregulowania przez osoby postronne. Zawory stopowe umieszcza się przy koszach ssawnych pomp dla zatrzymania wody w przewodzie podczas przerw w pracy pompy. Zamknię­cia tych zaworów mogą być klapowe lub grzybkowe i pracują w sposób zwrotny. Poidła automatyczne stosowane w budynkach dla inwentarza żywego stanowią połączenie armatury specjalnej z urządzeniem do picia. W Polsce stosuje się najczęściej poidła jednomiskowe