Pomieszczenia przeznaczone dla inwentarza żywego powinny mieć: izolację przeciwwilgociową fundamentów i podłóg; dodatkową izolację do wysokości 30 cm nad podłogą w miejscach, w któ­rych obornik przylega do ściany, a w pozostałych częściach pomieszcze­nia — do wysokości 15 cm; być oświetlone światłem dziennym za pomocą odpowiedniej wielkości okien umieszczonych w górnej części lub stropach dachu, oszklonych i otwieranych; przewody wentylacyjne (wywietrzne), wyprowadzone ponad dach, o prze­kroju dostosowanym do rodzaju, liczby sztuk i wieku inwentarza. W miejscowościach nieskanalizowanych ścieki ze stanowisk inwentarza żywego powinny być odprowadzane do szczelnych gnojowników lub dołów ustępowych. Drzwi pomieszczeń dla inwentarza żywego powinny się otwie­rać na zewnątrz, a szerokość ich powinna być odpowiednio dostosowana do liczby sztuk inwentarza.Racjonalna i prawidłowa zabudowa działki wiejskiej Wydajność gospodarstwa rolnego zależy w dużym stopniu od pra­widłowej i racjonalnej zabudowy działki siedliskowej. Rolnik w obrębie swej zagrody wykonuje przeszło połowę swych prac. Dlatego właśnie konieczną rzeczą jest prawidłowe usytuowanie budynku i urządzeń na działce oraz wzajemne ich ze sobą powią­zanie mające na celu zapewnienie warunków sprawnej organiza­cji pracy. Wielkość i rodzaj projektowanych budynków powinny być do­stosowane do rzeczywistych potrzeb gospodarstwa rolnego. Często zdarza się, że projektowane budynki są zbyt duże, nieproporcjo­nalne do wymagań prowadzonego gospodarstwa, przez co niepo­trzebnie obciążają je ekonomicznie. Uwaga ta dotyczy zwłaszcza często budowanych zbyt dużych stodół. Słusznie pojęte oszczęd­ności poczynione na budynkach lepiej jest przeznaczyć na budowę urządzeń technicznych oraz unowocześnienie i mechanizację gos­podarstwa. Działka siedliskowa może być zabudowana w dwojaki sposób; budynkami stojącymi oddzielnie lub połączonymi. Zarówno je­den, jak i drugi system zabudowy ma swoich zwolenników i prze­ciwników- Wśród istotniejszych zalet zabudowy łączonej można wymienić: — wygodę w obsłudze i łatwość doglądania inwentarza, — niższy koszt budowy ze względu na mniejszą ilość ścian ze­wnętrznych, lepsze i oszczędniejsze wykorzystanie działki, korzystniejsze warunki termiczne (jest cieplej).Innego rodzaju zaletami odznaczają się zagrody z budynkami wolno stojącymi. Wśród nich wymienić można: _— możliwość zaprojektowania bardziej prawidłowego układu funkcjonalnego i użytkowego, możliwość rozbudowy wszystkich budynków, .— zmniejszenie zagrożenia pożarowego.Pomimo wielu zalet zabudowa łączona nie jest chętnie stoso­wana. Na stanowisko to wpływają w dużej mierze tradycje miej­scowe. O ile jednak argumenty przemawiające za oddzielnym sy­tuowaniem budynku mieszkalnego (np. przykre zapachy, odgłosy, muchy) można uznać za słuszne, to łączenie budynków gospodar­czych na pewno jest korzystne. Warto wiedzieć, że przepisy Pra­wa Budowlanego pozwalają na wsiach na urządzanie w jednym budynku mieszkań i pomieszczeń przeznaczonych dla inwentarza żywego pod następującymi warunkami:pomieszczenia dla inwentarza żywego mogą być przeznaczo­ne najwyżej dla 15 sztuk inwentarza (koni, bydła oraz trzody chlewnej), wejście do pomieszczeń dla inwentarza nie może być wspól­ne z wejściem do mieszkań, część mieszkalna będzie oddzielona od części inwentarskiej pomieszczeniem izolującym. Rozmieszczenie budynków na działce siedliskowej powinno zapewniać z jednej strony możliwość wygodnego poruszania się w obrębie gospodarstwa, z drugiej możliwie ograniczyć dojazdy między Projektując rozkład budynków najpierw sytuuje się budy­nek mieszkalny. Zazwyczaj buduje się go od strony dro­gi, tak aby wejście do domu i okno od kuchni zwrócone były w kierunku podwórza. Taki układ zapewnia łatwość dozoru in­wentarza i drobiu. Trzeba też koniecznie zwrócić uwagę na usy­tuowanie budynku względem stron świata, ponieważ od tego za­leży dobre oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń. Dla pokoi korzystne jest oświetlenie słoneczne od wschodu, południa lub za­chodu. Natomiast kuchnię, sień czy łazienkę lepiej jest usytuować od strony północnej. Budynek inwentarski buduje się w głębi działki. Oprócz pomieszczeń dla inwentarza powinny być w nim: parnik, paszarnia, skład pasz treściwych, a na poddaszu skład pasz obję­tościowych. Bardzo istotny jest łatwy dojazd i dostęp z podwórza do budynku inwentarskiego oraz dobre połączenie tego budynku ze stodołą i domem. Budynek inwentarski najlepiej usytuować w kierunku północ-południe. Położenie takie zapewnia równo­mierne nasłonecznienie i jednakowe warunki oświetleniowe, za­równo w lecie, jak i w zimie- Budynek ten powinno się usytuować tak, aby wejście do niego było osłonięte od najczęściej wiejących wiatrów. Niektórzy rol­nicy dążą nawet do całkowitego obudowania w ten sposób po­dwórza gospodarczego. Budynek inwentarski powinien być ponad­to powiązany z wybiegami dla zwierząt. Przy sytuowaniu budynku inwentarskiego trzeba wziąć pod uwagę fakt, że organy państwowego nadzoru budowlanego mogą zabronić budowy stajni, obór lub chlewni z otworami wejściowy­mi skierowanymi w stronę dróg komunikacji publicznej w odle­głości mniejszej niż 15 m, licząc od krawędzi drogi.