Prawo budowlane i przepisy wykonawcze Podstawowe przepisy budowlane zawiera ustawa z dnia 24 października 1974 r> prawo budowlane, ogłoszona w Dzienniku Ustaw nr 38 z 1974 r. i obowiązująca od dnia 1 marca 1975 r. Prawo to normuje działalność obej­mującą sprawy wykorzystania terenów zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projektowanie, budowę, rozbiór­kę i utrzymanie obiektów budowlanych, jak również określa zasady działa­nia organów administracji państwowej w tych dziedzinach. Na podstawie i w wykonaniu ustaleń wymienionego prawa wydawane są szczegółowe przepisy wykonawcze, które rozwijają ogólne zasady ustalone w tym pra­wie. Do przepisów tych należą m. in.: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, ogłoszone w Dzienniku Ustaw nr 8 z 1975 r. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geode-zyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w bu­downictwie, ogłoszone w Dzienniku Ustaw nr 8 z 1975 r, Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, ogłoszone w Dzienniku Ustaw nr 8 z 1975 r. Ponadto do czasu wydania na podstawie wymienionej ustawy nowych przepisów techniczno-budowlanych obowiązuje wydane na podstawie po­przednio obowiązującego prawa budowlanego (z 1961 r.) zarządzenie Mi­nistra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, ogłoszone w Dzienniku Budownictwa nr 10 i nr 16 z 1966 r. W gruntach przepuszczalnych zewnętrzne ściany kręgów okłada się warstwą gliny plastycznej grubości 20-t-30 cm. Przy budowie studni kopa­nej pierwsze kręgi ustawia się zazwyczaj w otwartym wykopie (głębokości 1,5-7-2 m); następne kręgi opuszcza się przez podkopywanie (bagrowanie) aż do warstwy wodonośnej. Przy wykonywaniu wszelkiego rodzaju studni ko­panych, dla uniknięcia niebezpieczeństwa zatrucia gazami, pracujący na dnie wykopu robotnik musi być wyposażony w pas bezpieczeństwa z liną, ubez­pieczoną przez pracownika znajdującego się na powierzchni. Po ustaleniu głębokości warstwy wodonośnej dno studni należy zasypać warstwą grubo­ziarnistego piasku, a następnie żwiru o grubości min. 10 cm. Studnie wy­konuje sio zwykle z kręgów betonowych o średnicy 1,0-1-1,5 m. Wydajność studni kopanych zależy od bardzo wielu czynników, jak miąż­szość warstwy wodonośnej, rodzaj gruntu, współczynnik filtracji i in­ne. Przewidywanie więc z góry wy­dajności studni bez przeprowadzenia odpowiednich badań nie jest możli­we. Praktycznie spotykana wydaj­ność tego typu studzien waha się w granicach 2000^7000 l/dobę. Studnie abisyńskie stoso­wane są do pobierania wód zaskór-nych z głębokości do 7 m w grun­tach niezbyt zwięzłych, jak piaski i piaski gliniaste. Studnie te mogą być również stosowane tam, gdzie górne warstwy ziemi są silnie nasy­cone wodą i wykonanie studni ko­panej natrafia na duże trudności. Abisynki są tanie, łatwe do wykona­nia i mogą być przenoszone z miej­sca na miejsce. Studnia taka składa się z rury ssawnej stalowej ocynko­wanej, zakończonej filtrem z siatki miedzianej i świdrem. Cały filtr po­winien znajdować się w warstwie wodonośnej nię kopaną abisyńską z ręczną pompą tłokową z opuszczonym cylindrem, umożliwiającą czerpanie wody z głębokości do 10 m. Studnie wiercone wykonywane są przez wyspecjalizowane przed­siębiorstwa. Mogą one czerpać wodę z bardzo dużych głębokości albo spe: cjalnymi pompami głębinowymi, albo też pompami ręcznymi Zbiorniki otwarte miejscowe Zbiorniki tego typu umieszcza się na pewnej wysokości, zwykle na strychu, tak aby woda pod wpływem własnego ciężaru dopływała do wszystkich punktów instalacji. Zbiorniki te zapewniają stałe ciśnienie w sieci wodo­ciągowej oraz służą do magazynowania zapasu wody, a działanie ich jest niezależne od chwilowych przerw w dopływie prądu. Wadą ich jest możli­wość zanieczyszczenia wody i ograniczone zastosowanie tylko do mało roz­gałęzionych sieci. Zbiorniki są wykonywane zazwyczaj z blachy stalowej, starannie zabezpieczonej przed korozją i dobrze izolowane (mączką torfową, trocinami z domieszką siarczanu miedzi, watą szklaną itp.). Zbiorniki należy starannie zabezpieczyć przed zanieczyszczeniem z zewnątrz i przynajmniej dwa razy w roku po spuszczeniu wody oczyścić i odkazić. Przy napełnianiu pompą mechaniczną z napędem elektrycznym włączanym i wyłączanym samoczynnie za pomocą pływaka pojemność zbiornika może wynosić 10-ł-20°/o dobowego zużycia, przy napełnianiu pompą ręczną po­jemność wynosi 50-^100% zapotrzebowania dobowego Niekiedy zbiornik instaluje się równolegle z podłączeniem obiektu do wodociągu gru­powego, jeżeli jego wydajność szczytowa nie jest wystarczająca na potrzebyZbiorniki ciśnieniowe pompa z silnikiem elektrycznym; zbiornik wodno-powietrzny zaopatrzony w wodowskaz, manometr, zawór bezpieczeństwa, króćce dopływu i odpływu wody, spust, właz i króciec dopływu powietrza samoczynny wyłącznik ciśnieniowy prądu silnika; zawory zwrotne i zaporowe między pompą a zbiornikiem; przewód ssawny zaopatrzony w zawór stopowy (w studni); dodatkowa sprężarka powietrza (w urządzeniach większych) do okresowego wego uzupełniania poduszki powietrz­nej; w urządzeniach małych powietrze dopcmnowuje się pompką ręczną. Urządzenia hydroforowe instaluje się zwykle w piwnicy lub innym pomiesz­czeniu, w którym temperatura nie spa­da poniżej 0°C. W pomieszczeniach ogólnodostępnych pompę należy odgro­dzić siatką. Zasada działania urządzenia hydrofo­rowego jest następująca: do zbiornika wypełnionego w części wodą, a w czę­ści sprężonym powietrzem, pompa do-pompowuje ze studni wodę aż do osiąg­nięcia założonego ciśnienia, po czym automatycznie zostaje wyłączona. Jeśli ciśnienie (na skutek pobierania wody) spadnie poniżej granicznej wartości, wówczas wyłącznik ciśnieniowy uru­chamia pompę i do zbiornika znowu do­pływa woda tak długo, aż wyłącznik ciśnieniowy wyłączy prąd.Czas ruchu i postoju pompy nazywa się cyklem pracy. Zwykle zakłada się od 6 do 10 cykli w ciągu godziny (n = = 6-M0).