Ustawa „Prawo budowlane" przewiduje stosowanie ostrych sankcji przeciw naruszaniu przepisów. Naruszenie tych przepisów zagrożone jest karami aresztu do 3 miesięcy albo grzywny do 5000 zł, a w przypadkach cięższych naruszeń znacznie wyższymi karami (np. w przypadku udaremniania czyn­ności terenowych organów administracji państwowej — karą pozbawienia wolności do 1 roku, ograniczenia wolności albo karą grzywny).Usuwanie powietrza zużytego z pomieszczeń hodowlanych odbywa się ka­nałami pionowymi lub szybikami wentylacyjnymi wyposażonymi w przepustnice dla regulacji przepływu powietrza w okresie zimowym. podano niezbędne minimalne wymiary kanałów wywiewnych w zależności od ich wysokości i ilości jednostek DJP w pomieszczeniu obli­czone w założeniu, że różnica temperatur powietrza wewnątrz i na zewnątrz wynosi At = tw—tz = 8°C. określono wydajności kanałów wentylacji wywiewnej w zależ­ności od ich wymiarów i wysokości oraz przy założeniu maksymalnie dopusz­czalnej (do obliczeń) różnicy tempera­tur równej Atmgx m io°C. Dolne otwo­ry wyciągowe — dla tzw. gazów cięż­kich — nie są potrzebne.Ponieważ wywietrzak wzmaga wentylację w okresie wiejącego wiatru można dzięki jego pomocy zmniejszyć przekrój kanału wywiewnego. Dla codziennej praktyki doboru wywietrzaków można przyjmować, że prędkość przepływu powietrza w króćcu podstawy ) wynosi ok. 60% prędkości wiejącego wiatru. Zakładając w warunkach krajowych śred­nią prędkość wiatru równą 3,5 m/sek średnicę wywietrzaka d można okreś­lać ze wzoru d = 1,45 f/v cm [4] gdzie: V — ilość usuwanego powietrza, m3/h. Zatem gdy trzeba na przykład odprowadzić powietrze do dwóch jednostek DJP, to V — 2X60 = 120 m8/h, a nominalna średnica wywietrzaka d = = 160 mm. Przepustnicę regulacyjną umieszcza się w króćcu wlotowym wywietrzaka. W obiektach dla hodowli roślin znajduje również zastosowanie wentylacja naturalna uzyskiwana przez odpowiednie podnoszenie okien. Przy jedno­stronnym podniesieniu okna inspektowego powietrze dopływa szczeliną dol­ną, a odpływa górną. Obustronne podnoszenie okien podczas wiatru powo­duje wentylację poprzeczną. Stosowana często wentylacja dolna, stała, regulowana polega na zrobieniu na podmurówce szklarni osiatkowanych otworów zamykanych klapami lub przesłonami. Dla uzyskania wentylacji górnej odpowiednie klapy umieszcza się w ścianach szczytowych. Przy rozmieszczeniu otworów i ich wymiaro­waniu należy dążyć do zapewnienia dużej ilości powietrza i aby docierało ono do wszystkich miejsc w obiekcie; na rośliny nie należy nawiewać bez­pośrednio zimnego powietrza. Ten ostatni warunek łatwo jest uzyskać przy powietrznym ogrzewaniu szklarni, które jednak nie powinno wykorzystywać powietrza recyrkulacyj­nego, jeżeli nie jest ono oczyszczone z pyłu. Ważne jest również zapewnie­nie możliwości uruchamiania wszystkich urządzeń do uchylania okien lub klap położonych z jednej strony szklarni jednocześnie. Jest to oczywiście możliwe przez zastosowanie odpowiedniego mechanizmu.Do urządzeń wentylacyjnych ogólnego przeznaczenia stosowanych w budow­nictwie wiejskim można zaliczyć otwory nawiewne dla powietrza zewnętrz­nego przeznaczone dla budynków mieszkalnych. Przy dobrze uszczelnionych oknach powietrze nie może przedostać się do wnętrza budynku i działanie wentylacji (naturalnej lub mechanicznej) zawodzi. Potrzebne są zatem otwo­ry lub szczeliny nawiewne tak skonstruowane, aby nie powodowały przecią­gów uciążliwych dla mieszkańców. Otwory takie można umieszczać albo pod parapetem okiennym, szczegól­nie gdy pod nim znajduje się grzejnik centralnego ogrzewania albo też nad oknem, co jest na ogół korzystniejsze dla mieszkańców, gdyż nawiewane powietrze miesza się od razu z powietrzem najcieplejszym znaj­dującym się pod sufitem, po czym spływa ku dołowi Na obu ry­sunkach wyraźnie widać odpowiednie skierowanie wprowadzanego powie­trza oraz zabezpieczenie przed zaciekaniem deszczu.Dla zapewnienia przepływu powietrza pomiędzy pomieszczeniami jednego budynku nie są wymagane żadne specjalne urządzenia, a otwieranie drzwi umożliwia odpowiedni ruch powietrza z pokoi do otworów wyciągowych umieszczonych w kuchni i łazience. Tylko w zasadzie to ostatnie pomiesz­czenie wyposaża się u dołu drzwi w otwór (lub podcięcie) o powierzchni min. 200 cm*, aby nawet przy zamkniętych drzwiach powietrze mogło stale przez nie przepływać. W naszych warunkach w indywidualnych budynkach zagrodowych nie stosuje się wentylacji mechanicznej wyjąwszy rzadkie jeszcze przypadki specjalnych gospodarstw nastawionych na intensywną hodowlę. Jednakże w razie konieczności zastosowania wentylacji wzmożonej, np. w okresach wiosenno-jesiennych lub letnich, zamiast budować skomplikowaną i kosz­towną instalację kanałową zazwyczaj z dużym wentylatorem na fundamen­cie, można wyposażyć obiekt w wentylatory dachowe typu WD. Montuje się je podobnie jak wywietrzniki, ale na sztywniejszej podstawie i doprowadza do silnika energię elektryczną o mocy 180, 250 lub 600 W. Obecnie produko­wane są wentylatory typu WD w 3 wielkościach o średnicach podstawy 16() 200 i 250 mm, wykonywane ze stali lub winiduru (te ostatnie odporne są na korozję chemiczną). Odpowiednio do wielkości wydajności tych wentylato­rów — niezależnie od działania wiatru lub różnicy temperatur — wynoszą 600, 1000 lub 1700 m»/h. Wentylatory dachowe mogą znaleźć zastosowanie raczej w pomieszcze­nia inwentarskich lub magazynowych. Natomiast dla kuchni narażonych na okresowe silne zaparowanie, zwłaszcza takich, w których nie ma okapu, za­leca się stosowanie małych wentylatorów osiowych dla wzmożenia ciągu, bardzo przydatnych szczególnie w lecie. W handlu dostępny jest taki wen­tylator typu KW-12 Bryza o ciężarze 900 G, o wymiarach 196X186X62, wy­dajności 150 m8/h i poborze mocy jednofazowej 30 W. Wentylator ten mon­tuje się bezpośrednio do kratki wywiewnego otworu wentylacyjnego lub w specjalnie przygotowanym i zamykanym otworze ściennym. Takie roz­wiązanie może okazać się dogodne np. dla okresowego przewietrzania ma­gazynu, składu itp.