Wszystkie ściany budynku dzieli się na dwie podstawowe grupy: a) ściany nośne i izolacyjno-nośne oraz b) ściany izolacyjne. Ściany nośne powinny mieć odpowiednią wytrzymałość i stateczność. Wy­trzymałość ściany zależy od rodzaju konstrukcji ściany i wytrzymałości ma­teriałów użytych do jej wykonania. Stateczność ściany wyraża się odpor­nością ściany na wywrócenie (obrót). Ściany izolacyjno-nośne, np. ściany zewnętrzne budynków ogrzewanych oprócz przeznaczenia konstrukcyjnego (przenoszenie obciążeń) spełniają równocześnie zadania izolacyjne, a mianowicie chronią pomieszczenia od nagłych zmian temperatury, opadów itp. Ściany izolacyjne stanowiące przegrodę cieplną powinny odznaczać się dostateczną ciepłochronnością, czyli zdolnością do ochrony pomieszczeń od nagłych zmian temperatury. Ciepłochronność ściany jest tym większa, im większa jest jej grubość oraz im bardziej porowaty i suchy, a zatem i lżej­szy jest materiał, z którego ją zbudowano. Ciepłochronność ściany charakte­ryzuje współczynnik przenikania ciepła K. Często zamiast określać ciepłochronność ściany wielkością współczynnika przenikania ciepła K oznaczamy ją oporem cieplnym R, jaki stawia ściana strumieniowi ciepła przenikającemu przez ścianę. Ściany izolacyjne budynków ogrzewanych okresowo przy użyciu pieców mieszkaniowych oprócz dobrej ciepłochronności powinny mieć jeszcze dobrą pojemność cieplną, czyli zdolność do pochłaniania i gromadzenia (akumulo-wania) ciepła. Ściana o dużej pojemności cieplnej zatrzymuje ciepło wydzielone przez piec i wydziela je później w czasie przerwy w ogrzewaniu do pomieszcze­nia, dzięki czemu umożliwia utrzymanie w pomieszczeniu stałej temperatu­ry. Pojemność cieplna ściany jest tym większa, im większy jest jej ciężar. Dla ochrony pomieszczenia przed deszczem, wiatrem, śniegiem i hałasami ściana izolacyjna powinna być odpowiednio szczelna. Ściana izolacyjna stanowiąca specjalną przegrodę dżwiękochronną musi być nie tylko szczelna, ale i dostatecznie ciężka lub powinna mieć specjalną strukturę warstwową. Pod względem wykonania rozróżnia się następujące rodzaje ścian: a) mu­rowane, b) układane na sucho, c) prefabrykowane montowane mechanicznie z elementów średnio- i wielkowymiarowych, d) lite, ubijane lub odlewane w deskowaniach przestawnych. Ze względu na strukturę rozróżnia się ściany: masywne o strukturze jed­norodnej (ściany betonowe lite lub prefabrykowane), masywne murowane z kamieni lub cegieł pełnych, szczelinowe, pustakowe, warstwowe, szkiele-towo-płytowe.Grzejniki W domu i gospodarstwie używa się różnorodnych grzejników, takich jak par-niki do parowania ziemniaków, warniki, kuchenki, piecyki, żelazka, grzałki nu nikowe, czajniki i garnki elektryczn suszarki do włosów i inne Typowe gniazdo wtykowe w przenośnym grzejniku elektrycznym 1 - kołek wtykowy, 2 - ceramiczne izo­latory na końc-wkach elementu grzej nego, 3 - śrubowy zacisk na końcu kołka wtykowego, 4 — porcelanowy przepust dla kołków wtykowychWiększość produkowanych obecnie grzejników jest wyposażona w spirale grzejne z drutu rezystorowego, ukryte w metalowej rurce i zaprasowane izo­lacyjną masą ceramiczną. W przypadku przepalenia spirali wymienia się cały element grzejny. Także nowe typy że­lazek mają wymienne wkładki grzejne w izolacji azbestowej, mikowej lub ce­ramicznej Należy pamiętać o tym, że elementy grzejne w parnikach, warnikach, garnkach elektrycznych, grzałkach nurnikowych muszą być stale zanurzone w wodzie, w przeciwnym bowiem razie ulegają szybkiemu przepaleniu. Inną jeszcze przyczyną uszkodzeń grzej­ników jest poluzowanie się śrub za­ciskowych łączących końcówki drutu rezystorowego elementów grzejnych z ko­łkami gniazda wtykowego w obudowie grzejnika Zwiększa się wtedy rezystancja złącza i następuje przegrza­nie kołków, co może być przyczyną pę­kania porcelanowego izolatora i uszko­dzenia wtyczki bądź - w przypadku połączenia przewodu zasilającego na sta­łe z zaciskami grzejnika - przegrzewania końcówek żył i uszkodzenia izolacji. Grzejniki w porównaniu z innymi od­biornikami energii elektrycznej mają dość dużą moc, np. żelazko elektryczne -500 W, kuchenka jednopłytkowa - 750 W, warnik - 1400 W. Jest rzeczą oczywis­tą, że podłączenie takich odbiorników do sieci za pomocą przewodów o zbyt małym przekroju żył powodowałoby ich szkodliwe rozgrzewanie się, niebezpiecz­ne dla izolacji i obniżające sprawność grzejnika. Dlatego przy wymianie przewo dów zużytych na nowe należy dobierać przekroje znamionowe żył takie same, jakie były zastosowane przez wytwórcę grzejnika. Szczególną odmianą grzejnika jest pro­miennik podczerwieni, zbudowany po­dobnie jak żarówka. Ciepło wytwarzane w promienniku rozchodzi się nie przez ruch rozgrzanego powietrza, lecz przez promieniowanie. W grzejnikach promien­nikowych należy stosować specjalnie przystosowane do tego celu oprawy, odporne na podwyższoną temperaturę i osłonięte koszami z drutu, które zapo­biegają stykaniu się materiałów łatwo­palnych z rozgrzaną bańką promiennika.